هنر (TALE)

بیا امشـب به من محرم شو ای اشک                 بیا امــشب تو هم باغـــم شــو ای اشک   

        بیابنـــــــگر دلــــم تنـــها شـــده بـــــاز                  بیـا قلـــب مــرا همـــ-ـدم شـــو ای اشـک

      رها کـن میـــل مانـدن در دو چشــمـم                   تــو جـــاری بـــرزخ زردم شــــو ای اشـک 

       بـــیا آرام مـــــــن در بــــــی قـــــــراری                   تسلــی بخـش من هر دم شـو ای اشک  

      بیــا بغـــض سـکـــوت سیــنه بشــکن                  به چشم خشک من شبنم شوای اشک

       دلـــــــم مجـــــروح درد غــــربت تـــــــو                   بــه روی زخــم دل مرحــم شــو ای اشک 

      دلــــم از درد هـــــجران نالـــد امـــشب                 بیــــا درمـــــان بــر دردم شــــــو ای اشک

         مــن آن گـــلبـوته ی خشــک کویــــرم                    بیــــا بر ی مـن شبنـــم شــو ای اشـک

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست		کــس در همه آفاق به دلتنگی من نیست
گل گشـت چمــن با دل آسوده توان کرد		آزرده دلان را سـر گلگشت چــمن نیـست
از آتــش ســــودای تــو و خــار جفــایــت		آن کیست که با داغ نو و ریش کهن نیست
بسیار ستمکار و بسی عهد شکن هست		اما به ستـــمکاری آن عهد شــکن نیــست
در حشـر چو بینند بدانند که وحشی ست		آنرا که تنی غرقه به خون هست و کفن نیست

دخـــــتری که در پـــــاییـــزی ترین فصــــــل 

خـــــــدا( آبـــــان) چشــــم گشــــــود 

 مجــــبور شــــد پـــاییز گــــــــونه 

 زنــــــدگی کنـــد وبی شــک 

 در پاییــــــزی تـــرین فصــل 

 خـــــدا چشــــم از  

جـــــــهان خــــواهد بســــــت.گلـــــــه ای 

 نیســـــــــت  روزگــــار بـــــا تــــمام  

روزهـــــای پاییـــــــــزی اش 

زیباســــــت و مــــن  

 عاشق پاییزم

من نگاه تو را شعر می کنم و تو

شعر مرا نگاه می کنی

بازی عجیبی ست

شعر نگاه تو

روی قافیه های دلم می نشیند

و زبانم

این دیوانگی را می سراید

تو را به این نگاه عاشقانه قسم

به این تپش پر اضطراب که بر جانم می کوبد

به این امید که در قلبم جوانه می زند

تو را به تمامی عشق قسم

شعر چشمانت را از من مگیر

من با نگاه تو شاعر شدم