^حالم بهم میخوره از کسایی که ادعای زرنگی میکنن همشونم مثه کف دست تابلوئن برام^
دلم می گیرد از هر چه هست
دلتنگ می شوم به هر چه نیستچه خوب می شدنبود هر چه که هستبود هر چه که نیستدلتنگی هایم را جایی، جا گذاشته امکجا؟ نمی دانمفقط دلم دل دل می کندخسته ست و افسردهاین روزها …. بی خیالفقط سرم درد می کند … نشانه چیست ؟ مرگ
دوباره چسب خورده ترین قسمت سینه ام می شکندجایی که تمام ساعت های سکوت سعی به جمع کردن آن داشته امتب می کند نگاه … می سوزد این دلمقلبم چه بی کس استدنیاهمین بس است
سکوتم را به باران هدیه کردم.
تمام زندگی را گریه کردم.
نبودی در فراق شانه هایت.
به هر خاکی رسیدم تکیه کردم.
عشق یعنی خواستن له له زدن
عشق یعنی سوختن پر پر زدن
عشق یعنی جام لبریز از شراب
عشق یعنی تشنگی یعنی سراب
عشق یعنی لایق مریم شدن
عشق یعنی با خدا همدم شدن
عشق یعنی لحظه های بی قرار
عشق یعنی صبر یعنی انتظار
عشق یعنی از سپیده تا سحر
عشق یعنی پا نهادن در خطر
عشق یعنی لحظه ی دیدار یار
عشق یعنی دست در دست نگار
عشق یعنی ارزو یعنی امید
وقتیـــــــ دستهایـــت مال من نیستــــــ،
خط عُـــمرِ کفـــــــ دستم…
روز به روز کوتاهــــــ تر می شود!!
می آییـــــــــ
در "وا" میشود
میرویــــــــــــ
در "بسته" میشود
میبینیـــــــــــ!!!
حتی در هم "وابسته" میشود.
من دلم می خواهد
خانه ای
داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانه پر عشق و صفایم گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانه ی ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دیگر
“خانه دوست کجاست؟ ”
