می بنــــدم دو چشــــمـــم را
گـــاه می بــــندم دو چشــــمم را بــــه رویِ تــــــــمام هـــــــراسهای خـــویـــــــــش
و در ایـــــن ندیدن اســــت کــــــــه
دلــــــــم را مـــــی نـــــــوازم
آرام آرام و لــــــــــــبریز
می شــــــــود
جــــامِ دلـــــــم از شـــــراب کهنـــــــــــه ای
کــه مســـتی اش مــــــدام اســـــت و
صـــــــبحش بـی خُــــــــمار گــــــاه
چه سرخوشـــم با نــــوای ســــــاز
خویش که جز خـــودم هیـچکس
بــه آن گوش نـمــی دهــــد
صـــــــــدایی کــــه تا
نفـــــــــس
مـــــــی کشــــــــم در سـینــــــه ی مــن
اســـت ومـــن می خــوانم تمــــــــــام
نــــا گفـــــــــته هایم را هـــــمراه
ایــــن نـــــــوا مــــــــن
می خــــوانم همراه
ایــــــن نـــــــــوا ..
رازهـــــــــایِ پنـــــــــــهانِ خــــــــــویش
+ نوشته شده در سه شنبه یکم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 15:4 توسط سـ ـعید20سـ ـاله
|