گـــاه می بــــندم دو چشــــمم را بــــه رویِ  تــــــــمام هـــــــراسهای خـــویـــــــــش  

و در ایـــــن ندیدن اســــت کــــــــه

دلــــــــم  را  مـــــی نـــــــوازم  

آرام آرام و لــــــــــــبریز 

 می شــــــــود

 جــــامِ دلـــــــم  از شـــــراب کهنـــــــــــه ای   

  کــه  مســـتی اش مــــــدام اســـــت و 

 صـــــــبحش  بـی  خُــــــــمار گــــــاه  

چه سرخوشـــم با نــــوای ســــــاز  

خویش که جز خـــودم هیـچکس  

 بــه آن گوش نـمــی دهــــد  

صـــــــــدایی کــــه تا 

 نفـــــــــس

 مـــــــی کشــــــــم در سـینــــــه ی مــن  

اســـت ومـــن می خــوانم تمــــــــــام 

 نــــا گفـــــــــته هایم  را هـــــمراه 

 ایــــن نـــــــوا  مــــــــن 

 می خــــوانم همراه 

 ایــــــن نـــــــــوا ..  

  رازهـــــــــایِ پنـــــــــــهانِ خــــــــــویش